ลาวัน

เขียนลงเวลาค่ำ เดาเอาว่าวันนี้วันที่รู้สึกแย่วันหนึ่งกำลังจะผ่านไป

ปกติชอบเวลาตัวเองปวดหัว เพราะจะได้หาเรื่องเคี้ยวยาพารา

แต่วันนี้ปวดท้อง เจ็บคอ และไออย่างหนัก ยาที่ต้องกินกลับไม่ใช่พาราเสียแล้ว

เลยทำหัวเสีย ไม่อยากกินยาพร่ำเพรื่อ พยายามอดทนคิดว่ามันจะผ่านไป

แต่สุดท้ายความทรมานเหล่านั้นก็ยังคงอยู่

ทางเลือกไม่มีนอกจากไปหยิบยามากิน

แต่ก็นึกอดเสียดายไม่ได้ว่าทำไมหนาทำไมถึงไม่ใช่เธอ

"ยาพารา"

คืนก่อนนั่งเขียนรายงานถึง 9.30 น. เช้าวันถัดไป

คิดว่าการงานคืบหน้าไปเยอะพอตัวในคืนเดียว

ความขยันวันเดียวส่งผลให้วันนี้ทำอะไรไม่ได้

เพราะป่วย

งานที่เหลือก็จำต้องหยุดชะงัก

ล้มหัวลงนอนเพื่อพักผ่อนแต่ใจไม่พัก รู้สึกแย่กับวันเวลาที่เหมือน

จะผ่านไปอย่างไร้ราคา

เดินเข้าห้องครัวได้กลิ่นสาปแปลก

ด้วยความไม่รู้คิดเอาว่าแกสหากรั่วนานจะเปลี่ยนกลิ่น

พยายามทำความมั่นใจว่าได้กลิ่นมาจากเตาแน่ๆถึงสามวิธี

โทรหาบริษัทแกส รอชั่วโมงนึงได้คนมา

ปรากฏไม่ใช่แกสรั่วอย่างที่ตระหนก

แต่กลิ่นที่มีจะเป็นอะไรเขาก็ไม่รู้

แต่ไม่ชอบเท่าไหร่นักที่เขาถามว่าอยู่คนเดียวหรือ

อาจจะเป็นฉันเองก็ได้ที่โดนสั่งโดนสอนมาให้ระวังผู้ชายอย่างเข้มเคี่ยว

บอกไปว่าอยู่กับน้องชาย ไม่ชอบโกหก แต่จะให้ทำอย่างไร

เขากลับกลิ่นยังอบอวล

ร่างกายที่ไม่แน่แท้ไม่พร้อมจะสืบเสาะต่อไป

เข้านอนอีกรอบจนค่ำตื่นมาพร้อมความหิวแบบไม่มีแรง

และความปวดใจที่วันนี้การงานไม่ได้สร้าง

พยายามบอกตัวเองว่า

หากวันนี้เป็นวันสุดท้ายของชีวิต ฉันคงอยากนอนยิ้ม

ก็แค่ปลายภาคเรียนจะเครียดทำไม

แล้วก็เปิดยูทูบดูรันม่า 1/2

พอได้หัวเราะออกมาบ้าง

แต่ก็ดันหนีไม่พ้นมีฉากคนเดินอยู่ริมน้ำ

เห็นแล้วคิดถึงบ้าน อยากกลับไปเดินเล่นอีกครั้ง

เสียงหัวเราะก็พลันหาย

เหลือความเศร้าหวนคำนึงทิ้งไว้เป็นห้วงสุดท้ายของวัน

วันอาทิตย์

ลา.