สิวกับการเดินทาง

ตีสองครึ่งวันอาทิตย์ 9 พ.ค.

นับสิวบนหน้าได้ 7 เม็ดถ้วน

อากาศข้างนอกหนาว ลมแรง

ฉันเพิ่งกลับถึงบ้านด้วยเสื้อเพียงสองชั้นบางๆ

เป็นวันที่สองย่างเข้าวันที่สามของการปิดเทอม

เมื่อไม่กี่วันก่อน ฉันยังเครียดที่สุดในชีวิต

นอนเช้าและตื่นบ่ายตลอดภาคเรียนที่ผ่านมา

นอนเกือบเช้าและตื่นเช้าเมื่อจบภาคเรียน

ฤดูใบไม้ผลิเมตตาลดวันฝนตกและเพิ่มวันแดดออกให้โลกบริเวณนี้

การออกจากบ้านโดยไร้จุดหมายปลายทางกลับมาเป็นเพื่อนซี้กันอีกครั้ง

กระเป๋าใบใหญ่ รองเท้าไร้ส้น สมุด ปากกา หนังสือหนึ่งเล่ม น้ำหนึ่งขวด

กระเป๋าตังค์ใบเดิมและกล้องถ่ายรูปตัวเล็ก. . .กลับมาร่วมทางกันอีก

เดินจิบช็อกโกแลตร้อนที่อร่อยที่สุดในโลก(ของฉัน)

ชอปปิ้งเสื้อผ้าไม่เซลล์(แล้วค่อยรู้สึกผิดเอาไปคืน)

นั่งลงมองคนเดินผ่านไปมาแล้วยิ้ม(ในใจ)

อ่านหนังสือภาษาไทย(ที่ไม่ได้อ่านมาตั้งแต่ใบไม้ร่วงปีก่อน)

ถ่ายรูปไปเรื่อย(เรื่อย)

ดูสุข

แต่ที่จริงบางวันฉันก็จมความทุกข์

ความทุกข์ที่สังคมขีดวาด

นั่งมองรอบกาย

เจอแต่คนจบตรีและต่อโทในสาขาที่อย่างน้อยก็พอมีอะไรที่โยงเข้าหากันได้

ได้ทำงานในสิ่งที่ตนเรียนรู้มา

จบตรีถาปัตย์ ต่อโท Lighting Design, Facilities Management, Communications Design and etc.

พอหันมามองตัวเอง

หลายครั้งที่ท้อ หลายครั้งที่กลัวทำไม่ได้อย่างใครเขา คำถามได้ถูกตั้ง

"ใครจะอยากได้นักกฎหมายไปทำงานออกแบบ"

"ใครจะอยากได้นักออกแบบที่รู้กฎหมาย แต่ใช้โปรแกรมก็ยังไม่ค่อยเป็น"

รู้สึกตัวเองเป็นเป็ดที่น้ำตากำลังไหล

ฉันชอบความเป็นคนรอบรู้ แต่ฉันไม่อยากเป็นเป็ด ที่ทำตัวเหมือนจะรู้อะไรมากมาย แต่แท้จริงไม่ได้ลึกไปกับอะไรสักอย่างหนึ่ง

แต่ฉันก็รู้ตัวว่าฉันไม่ใช่. . . ไม่ใช่เป็ด

แต่เหมือนสังคมก็ยังไม่เคยสร้างที่ยืนให้แก่คนแบบฉัน ฉันเป็นเพียงผงดินลีบที่ปลิวว่อนหาที่ยึดจับ หาสิ่งที่จะทำให้ความเบาหวิวนั้นหนักแน่่น

บางทีฉันก็น้อยใจสังคมที่ใจแคบเหลือเกิน

แต่บางทีฉันก็คิดถึงคำพูดของอาจารย์ที่เคารพรัก

"คนที่เป็นผู้นำของสังคม คือคนที่แตกต่าง"

ฉันไม่ได้มีความทะนงมากพอจะหลอกตัวเองว่าตัวเองแน่ จะไปได้ไกลสุดขอบฟ้าดังฝัน

แต่อย่างน้อยคำพูดของอาจารย์ก็เป็นจุดเริ่มต้นของกำลังใจให้กับคนที่เดินอยู่เพียงลำพังบนทางเดินที่ไม่คุ้นเคย ได้เดินต่อไปอย่างอดทน พร้อมความหวังว่าสักวันอาจจะมีที่ยืนเป็นของตัวเอง

เมื่อเวลานั้นมาถึง สิวก็คงนับไม่ถ้วนไปเสียแล้ว