เชาเชาเป็นชื่อหมาพันธุ์อาเซเชียนที่พ่อได้มาเมื่อตอนประจำอยู่อุดรฯ ที่เรียกเชาสองพยางค์เป็นเชาเชาก็เพราะว่าได้มันมาเมื่อเจเจ น้องชายของฉันเกิดพอดี ก็เลยเป็น เจเจ กับ เชาเชา ทั้งคู่เมื่อเติบโตขึ้นชื่อที่ยาวก็เหลือเพียงแค่ เจ กับ ไอ้เชา
ไอ้เชาเป็นหมาตัวแรกของบ้านที่วิ่งไปเก็บลูกเทนนิสกลับมาเป็น มันจึงเป็นหมาตัวแรกของบ้านที่ได้นั่งรถจี๊ปของพ่อไปสนามเทนนิสด้วยทุกเย็น
เนื่องจากไอ้เชามันไม่สบายเป็นโรคหัวใจ และตอนนั้นยังต้องคอยทะเลาะเบาะแว้งกับไอ้โจทุกวัน ไอ้โจเป็นหมาที่ผิดสเปคของพ่อ คือเป็นหมาขนาดกลาง ไม่ใช่ขนาดใหญ่ พันธุ์อะไรก็ไม่รู้ ฉันเดาว่าเป็นพันธุ์เดียวกับไอ้ตุ๊บตั๊บ เอาหละว่า เหมือนยิ่งเขียน ยิ่งมีตัวละครเพิ่ม เอาใหม่ละกันนะ
หมาตัวแรกของบ้านฉันเท่าที่ฉันจำความได้คือไอ้ตุ๊บตั๊บ เป็นหมาพันธุ์อะไรก็ไม่รู้ มีขนาดปานกลาง ขนปุกปุยยาวสีขาว หน้าเรียวแหลม จมูกมีสีดำ ไอ้ตุ๊บตั๊บเกิดมีขึ้นมาพร้อมฉัน คือฉันเกิดมาก็มีมันอยู่ข้างกายอยู่แล้ว ตุ๊บตั๊บเป็นหมาตัวแรกและตัวเดียวของบ้านที่พ่ออนุญาตให้เข้ามาอยู่ในบ้านได้ ดังนั้นเวลาฉันตื่นนอนบนเตียงลูกกรง(เตียงเด็กที่มีกรงกันเด็กตกหนะ) ฉันก็จะเห็นเจ้าตุ๊บตั๊บนอนอยู่ใกล้ๆทุกวัน จนฉันโตขึ้นมันก็หายไปไหนแล้วไม่รู้
ต่อมาก็มีเชาเชาที่พ่อเลี้ยงมันจนโตตอนอยู่อุดรฯ และที่โคราชตอนนั้นก็มีไอ้โจ เป็นหมาพันธุ์เดียวกันกับตุ๊บตั๊บ มีคนให้พ่อมาอีกที
พอพ่อย้ายกลับมาโคราช ไอ้โจก็เริ่มรู้สึกไม่พอใจที่มีไอ้เชามาอยู่ด้วยอีกตัว เวลากัดกันทีต้องมีเลือดตกยางออก ไอ้เชามันน่าสงสารเพราะมันโดนหาเรื่องตลอดเวลา แต่ฉันก็พอเข้าใจไอ้โจนะน่าจะเป็นเพราะว่าพ่อพาเชาไปสนามเทนนิสด้วย และไอ้เชาก็ได้กินข้าวคลุกกับเนื้อสัตว์ที่ทำเพื่อมันโดยเฉพาะ แต่ไอ้โจต้องกินกับข้าวที่เหลือที่บ้าน
เอาเป็นว่าไอ้โจกับไอ้เชามันก็กัดกันเรื่อยมาจนเชาตายจากไปด้วยโรคหัวใจ นอนนิ่งอยู่สนามหญ้าข้างบ้าน แล้วร่างของมันก็โดนฝังอยู่ตรงนั้น
ส่วนไอ้โจกลายเป็นหมานิสัยเสียไปเสียแล้ว เอาแต่ใจ ขี้อิจฉา มีอยู่วันหนึ่งมันไล่กัดเป็ดจนเป็ดตายคาปาก ฉันกำลังรอจะไปตีเทนนิสยืนอยู่แถวนั้นพอดีพร้อมไม้เทนนิสในมือ ภาพที่เห็นติดตาคือเป็ดร้องไห้โอดครวญขอชีวิตอยู่ในปากไอ้โจ
"ไอ้หมาบ้า แกไม่กินเป็ดแล้วจะกัดเป็ดทำไมวะ!"
คิดดังนั้นไม้เทนนิสในมือฉันจึงฟาดลงไปบนหลังของไอ้โจดัง
"ป้าบ!!!"
แล้วหลังจากนั้นฉันก็ไม่เคยเห็นไอ้โจอีกเลย
กลับมาเรื่องที่จะเล่าคือนีออน
นีออนเป็นหมาพันธุ์ลอบราดอ ได้มันมาตั้งแต่ยังเล็ก พลังงานเหลือเฟือ วิ่งซุกซนชนโน่นชนนี่ ชอบกระโดดใส่ชุดนักเรียนเปื้อนทุกเช้าพร้อมน้ำลายของมัน
นีออนไม่ได้ถูกฝึกมาให้คาบลูกเทนนิสเหมือนเชาเชา แต่ด้วยความไฮเปอของมันทำให้มันทำได้ทุกอย่าง
ฉันได้นีออนมาเมื่อตอนอายุ 12 หรือสิบกว่าปีก่อน
เหมือนเจ้าเชาเชา ทุกเย็นที่พ่อฉันสตาร์ทรถจี๊ปเพื่อไปตีเทนนิส มันจะกระโดดขึ้นหลังรถโดยไม่ต้องเรียก แค่ได้ยินเสียงรถสตาร์ทก็มาแล้ว ดังนั้น ฉันกับเจจะต้องรีบกันแย่งขึ้นรถเพื่อที่จะเป็นคนนั่งหน้า ไม่งั้นถ้าต้องไปนั่งหลังกับไอ้นีออน มีหวังหน้าเปียกน้ำลายแน่ๆ และส่วนใหญ่ฉันมักจะใช้โซตัสนั่งหน้าได้สำเร็จ วะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า
เป็นเวลากว่าสิบปีที่นีออนไปสนามเทนนิสทุกเย็น ตั้งแต่มันกระโดดขึ้นรถเองได้ วิ่งก่อกวนในสนาม เค้าตีอยู่ก็ไปกระโดดคาบลูกของเค้า มาจนถึงวันที่มันแค่ก้าวขึ้นรถก็ยังไม่ไหว ต้องให้อาทหารอุ้มขึ้น ไปถึงสนามก็ได้แต่นั่งเฝ้าพ่อฉันอยู่ข้างเก้าอี้ มองดูลูกเทนนิสลอยผ่านไปมา
มีวันหนึ่งพ่อฉันไม่อยู่บ้าน ไม่ได้ไปตีเทนนิส นีออนหาพ่อไม่เจอ มันวิ่งจากบ้านไปสนามเทนนิส แล้วก็พบกับความว่างเปล่า พ่อฉันไม่ได้อยู่ที่นั่ง ตอนวิ่งไปมันคงวิ่งไปด้วยใจที่อยากเห็นหน้าเจ้านายของมัน สัญชาตญาณเลยพามันไปถึงสนาม แต่พอขากลับ มันหาทางกลับบ้านไม่ได้ จนอาทหารที่สนามเทนนิสต้องพามันเดินกลับบ้าน
วันนี้มันไม่อยู่แล้ว ทั้งที่บ้านหรือสนามเทนนิส
กลับเมืองไทยครั้งล่าสุด มันเดินเข้ามาเอาหน้าวางไว้บนตักฉันแล้วนอนนิ่ง น้ำตาไหล ฉันรู้ได้แล้วว่าคงอีกไม่นาน แต่ฉันก็ไม่ได้คิดว่าฉันจะไม่มีโอกาสได้เห็นวาระสุดท้ายของมันว่ามันสิ้นใจจากโลกใบนี้ไปอย่างไร
หวังว่าเราจะได้พบกันอีกนะจ๊ะเจ้านีออนแสนซื่อสัตย์
รัก
พี่จี
