มองชีวิตย้อนกลับ สิ่งที่คิดกลับไม่ย้อนหาย

พฤ ๙ ก.ย. ๕๓

๒๓.๐๐ น.

วันนี้เรียนสองตัวคือวิสคอมทูกับมาเกตติ้งห่างกันแค่ ๑๕ นาที เหนื่อยจังเลย

๑๖.๐๐ น.

เลือกรีแบรนด์ยู.เอส.โอเพน

อ.ไม่วิจารณ์หรือพยายามโน้มน้าวให้เลือกบริษัทอื่นเลย

เค้าเพียงแค่พูดว่า

"องค์การเหล่านี้ย่อมทุ่มเงินเป็นล้านๆเพื่อให้คนจำโลโกเค้าได้

ถ้าสมมติว่าเปลี่ยนจากคำว่ายู.เอส.โอเพนเป็นโอกินาว่า

แว่บแรกที่มองก็จะคิดว่าอ่อนี่มันโลโกยู.เอส.โอเพนนี่น่า"

ในขณะที่เพื่อนคนอื่นๆเค้าจะแสดงความเห็นว่าน่าจะเลือกองค์กรนั้นมากกว่าอันนี้นะ

เค้าหันมาถามฉันแค่ว่า

"คุณเล่นเทนนิสหรอ เล่นเก่งมั้ย?"

เท่านั้นเค้าก็เหมือนให้เกียรติเราที่จะทำยู.เอส.โอเพนเลย

ใจนึงก็ดีใจที่มีวันนี้ เพราะรำคาญลูกไฟของมันมาตั้งแต่

สมัยเรียนมัธยม อีกใจนึงก็คิดว่างานใหญ่เหมือนกันนะ...

๑๓.๐๐ น.

ตื่นนอนแต่ยังคิดว่าตังเองฝันอยู่

๑๐.๐๐ น.

ตกใจตื่นเพราะเสียงนาฬิกาปลุกวินเทจจากเออแบน เอาฟิตเตอร์

ร้องดังอย่างกับเอาหูไปแนบระฆังเวลาพระเรียกพระลูกวัดมาทำวัดเย็น

แต่ก็นอนต่อจนได้เมื่อเห็นว่า นี่ตรูเพิ่งนอนไปได้สี่ชั่วโมงเองนี่หว่า

๕.๐๐ น.

กำลังจะหลับไอโฟนก็ดัง

ป้าส่งข้อความมาทั้งทางวอทส์แอพและเอฟเอฟเอ็ม

พ ๘ ก.ย. ๕๓

๒๒.๐๐ น.

เดินถ่ายรูปโคมไฟเล่นกับพี่เชลลี่พี่นภในโซโหหลังจากกินไอติมไปสองลูกใหญ่ๆ(คนเดียว)...

๑๙.๐๐ น.

กินอาหารจีนในไชน่าทาวน์กับพี่นภพี่เชลลี่ร้านเสี่ยวหลงเปาเปิดใหม่ที่พี่ปาล์มแนะนำมา

อร่อยมากกว่าโจเชียงไฮที่ปกติต้องใช้เวลารอคิวเป็นชั่วโมงอีก

อย่าบอกใครนะ เดี๋ยวที่นี่จะคนเยอะ

๑๖.๐๐ น.

ย้ายสำมะโนหนังสือมานั่งอ่านในไบรอันพาร์คคนเดียวเป็นวันที่สอง

มีความสุขทุกครั้งที่เห็นคนเดินผ่านไปมา โดยเฉพาะคนที่มีความหลากหลายแตกต่างกันไป

จะพิจารณามองนานเป็นพิเศษถ้าเป็นชายหนุ่มมากับเพื่อนชายหนุ่มที่หน้าตาดีทั้งคู่และดูไม่เป็นเกย์

แต่สุดท้ายวันเวลาก็ผ่านไป

วันนี้มีหมอดูมาทักถึงสองคน เมื่อวานมีแค่คนเดียว

แต่คนเมื่อวานระทึกกว่า คือทักเรื่องของฉันค่อนข้างแม่น

งานที่ดอง หนังสือเรียนที่ดองไม่อ่านสักที ไหงกลับกลายเป็น

เคลียร์งานได้ภายในวันเดียว เพียงยกตูดออกจากบ้านมานั่งในสวนสาธารณะ

"สังคมปรนัย" หนังสือภาษาไทยที่อยู่กับฉันตลอดเวลาในตอนนี้

เปิดไปหน้า ๒๐๘ "...เพราะความรู้ที่ไม่สมบูรณ์ของมนุษย์นั่นเอง ที่ทำให้ศาสตร์สาขาต่างๆ

และศิลปะกลายเป็นคนละเรื่องแยกขาดออกจากกัน"

ความคิดเกิดขึ้นมาว่า

"เพราะมนุษย์ไม่ได้ฉลาดไปซะทุกเรื่อง จึงเกิดการแยกศาสตร์ต่างๆออกจากกัน

หากมนุษย์คนหนึ่งพยายามที่จะเรียนรู้ศาสตร์ต่างๆให้ได้มากที่สุด

ก็อาจจะทำให้ศาสตร์ที่แยกออกจากกัน เข้าใกล้กันมากขึ้น

ทีนี้...

แทนที่คนจะพูดว่า จะทำพาวเวอร์พ้อยท์ดีๆไปทำไม สิ่งที่สำคัญกว่าคือเนื้อหาที่พรีเซ้นท์ต่างหาก

ก็จะพูดว่า ทำพาวเวอร์พ้อยท์ให้ดีๆ คนดูก็จะสนใจติดตามสิ่งที่เราจะพรีเซ้นท์ เมื่อคนสนใจ

เค้าก็จะได้รับข้อมูลจากเราเต็มที่...win-win

โพสท์ใจความไว้ในเฟซบุค

เพื่อนไต้หวันมาบ่นว่า

"จี เธอช่วยเขียนอะไรในเฟซบุคเธอเป็นภาษาอังกฤษหน่อยได้มั้ย

ฉันอยากรู้ว่าเธอเขียนอะไรทุกครั้งเลย"

ฉันยิ้มให้แล้วบอกอย่างโง่ๆว่า

"โทษทีหวะ ฉันชอบภาษาไทย"