เวลาผ่านมาสองปีสองเดือนของบทละครแห่งชีวิตฉันในนิวยอร์ก มุมที่อยู่เป็นเพื่อนฉันทุกวันเมื่อตื่นเพิ่งเคยจะถูกบันทึกขึ้น
หากจะพูดว่าต้นไม้ต้นนี้คือสาเหตุหลักที่ทำให้ฉันไม่อยากย้ายบ้านไปไหนก็ฟังดูจะมากเกินไป แต่ขอโทษที มันดันเป็นความจริง
ทุกครั้ง ทุกวันเวลาฉันตื่นนอนแล้วมองออกจากทางหน้าต่างข้างเตียงแล้วเห็นต้นไม้ต้นนี้ มันทำให้ฉันคิดอะไรได้หลายๆอย่าง
ฉันเห็นมันมาหมดแล้วทุกสภาพ ทั้งในรูปแบบที่มีใบเขียวชอุ่มสมบูรณ์ และเมื่อมันยืนต้นอย่างไร้ใบ ไม่ว่าจะเป็นสภาพไหน สิ่งสำคัญคือ มันยังคงอยู่
มันยังทำให้ฉันคิดถึงบ้าน ทำให้ฉันรักบบ้านที่ฉันเกิดมาที่โคราชมากขึ้นไปอีก เพราะมีเพียงบ้านหลังนั้นและห้องเช่าห้องนี้ที่อนุญาตให้ฉันมองเห็นต้นไม้ ท้องฟ้า และแสงแดดเมื่อลืมตาตื่น
มันทำให้ฉันรู้ว่าชีวิตในเมือง ไม่ว่าจะในกรุงเทพ หรือ นิวยอร์ก มันมีวันหมดอายุ มันมีสักวันที่ฉันต้องอำลามันไปอย่างขมขื่นเพราะความผูกพัน ดังนั้นมันจึงเตือนสติของฉันทุกวันที่ตื่นนอนว่าโปรดออกไปเก็บเกี่ยวประสบการณ์ใหม่ๆนอกห้องได้แล้ว เพราะเวลากำลังเดินถอยหลังไปทุกวัน..ทุกวัน
นอกจากนี้มันยังเป็นเพื่อนฉันเวลาฉันเหงา อ่อนแอ ร้องไห้ แค่หันขึ้นไปมองใบเขียวๆที่ตัดกับสีฟ้าสดใสเบื้องบนก็รู้ว่าโลกใบนี้น่าอยู่เกินกว่าจะมานั่งเสียใจให้กับ "อะไรก็ไม่รู้"
มันได้สร้างความฝันเส้นทางใหม่ให้แก่ฉัน นั่นคือความฝันที่ว่าฉันจะอยู่กับชีวิตที่เหลืออย่างไรให้ได้รู้จักกับแม่ธรณีให้ได้มากที่สุด ไม่ใช่เอะอะก็เดินอยู่บนพื้นคอนกรีต นั่งอยู่ในกล่องเหล็กอยู่ทุกวันเช่นนี้
ฉันเฝ้าฝันคงมีสักวันที่เพียงสองเท้าเปล่าจะนำฉันไปสู่ที่ๆฉันเติบโตมา
No comments:
Post a Comment