หมุนรอบตัวเอง

ยิ่งโตขึ้น เรียนรู้มากขึ้น ก็ยิ่งฉงนว่าตัวฉันนั้นเล็กเพียงใดต่อความหลากหลายและซับซ้อนที่โลกใบนี้สามารถผลิตออกมาได้

ฉันได้แต่อยู่อย่างเจียมตัวดั่งเป็นผู้ขอโลกสีน้ำเงินใบนี้อาศัย

แต่ก็มีอีกหลายคนที่มองตัวเองใหญ่คับโลก แต่งตั้งตัวเองเป็นแกนมองโลกหมุนรอบตัว

และก็มีหลายครั้งที่คนเหล่านั้นล้มทับลงมาที่ฉัน อย่างไม่ได้ตั้งใจ

เพราะหากตั้งใจฉันคงไม่ยอม...

เป็นจริงอยู่แล้วที่เราสามารถเปลี่ยนตัวเองได้ ควบคุมตัวเองได้ และบังคับคนอื่นไม่ได้

แต่สำหรับเรื่องบางเรื่อง ในการก่อสร้างอะไรบางอย่าง คนๆเดียวทำสำเร็จลงไม่ได้

ต้องใช้ความรู้สึกที่คิดเห็นเหมือนกันจากอีกคนหนึ่ง

ในเมื่อเงื่อนไขในการสร้างสิ่งนี้ มีคนเพียงสองคน และคนหนึ่งเห็นต่างกับอีกคนหนึ่งเสียแล้ว

สิ่งนี้ก็คงมิอาจเกิดเป็นจริงขึ้น

แต่ทำไมหละ ทำไมคนที่ต้องการสร้างจึงต้องร้องไห้

ทำไมไม่ใช่อีกคนที่เสียใจ

ความปรารถนาดีอ่อนแอกว่าความเมินเฉยอย่างนั้นหรือ?

แล้วทำไมฉันต้องเกิดมาเป็นคนที่ต้องคิดถึง ปรารถนาถึงคนอื่นให้มีความสุขเสมอไป

หรือที่จริงฉันก็คิดไปเอง

กำลังมองโลกหมุนรอบตัวฉันเองเช่นกัน

ว่าคนอื่นนั้นเค้าต้องการความปรารถนาดีนี้จากฉัน

ทั้งที่จริง เค้าอาจมิได้ต้องการอะไรเลย

นี่คงเป็นอีกหนึ่งเงื่อนไขของการที่ฉันต้องเกิดมา

ความทุกข์ของการพยายามทำครอบครัวที่แตกร้าวให้มีความสุขที่สุด

ฉันว่าฉันทำดีที่สุดแล้ว และทำดีที่สุดเสมอ

หรือเป็นอีกครั้ง... ที่ฉันหมุนรอบตัวเอง...