คืนก่อนปีใหม่คืนหนึ่งฉันนอนอยู่ในห้องนอนที่ฉันเติบโตมาเพียงลำพัง
คืนนั้นเป็นคืนปีใหม่ที่ฉันคิดว่าฉันเหงาที่สุดในชีวิต
ไม่มีการอยู่รวมกันของครอบครัว ไม่มีเสียงเพลงไพเราะ ไม่มีของขวัญ ไม่มีการนับถอยหลังร่วมกัน…
ฉันนับมันอยู่คนเดียวบนเตียง คอยสดับได้ยินเสียงแว่วของการเฉลิมฉลองจากบ้านใกล้เรือนเคียง
วันนั้นช่างต่างกันเหลือเกินกับวันนี้
ปีใหม่ปีนี้ฉันอยู่คนเดียวอย่างแท้จริง
ทุกคนรอบกายต่างกลับเมืองไทย
ฉันจะร้องไห้ฟูมฟายสักกี่ชั่วโมงก็คงเปลี่ยนความเป็นจริงตรงนี้ไม่ได้ว่าคำว่า “ลำพัง” ที่แท้จริงกำลังรอฉันอยู่ภายหน้าต่างหาก
หาใช่เมื่อตอนเยาว์วัยวันนั้นไม่
น้ำตาไหลพร้อมกับใจที่เปลี่ยวเหงาแต่ต้องกัดฟันบอกตัวเองให้สู้
ก็เพราะเราต่างเกิดมาคนเดียว และจากโลกนี้ไปเพียงคนเดียวสินะ
No comments:
Post a Comment