บทความเกิดจากความจริงใจ ณ ขณะหนึ่ง

เป็นเวลาสองวันเต็มที่ฉันนั่งมองหน้าจอว่างเปล่าที่กำลังรอฉันป้อนถ้อยคำลงไป ถ้อยคำอะไรก็ได้ที่จะบ่งบอกว่าฉันเป็นคนเขียนหนังสือ

สองวันผ่านไปพร้อมความว่างเปล่า

ฉันคิดกับตัวเอง

"หรือฉันจะไม่สามารถเขียนสิ่งใดได้อีกต่อไปแล้ว เนื่องจากความสงสัยต่อโลกใบนี้เริ่มมีน้อยลงไปทุกที"

มิใช่ฉันชัดเจนขึ้น แต่ฉันปล่อยวางมันไปแล้วต่างหาก

แม้ไม่มีถ้อยคำใดๆจะเขียนลงไป แต่ฉันก็ยังรู้สึกว่าอยากเขียนอะไรสักอย่าง อะไรก็ได้ที่จะยืนยันสถานะความเป็นอยู่ของฉันในปัจจุบันนี้ สุดท้ายฉันลงเอยด้วยการเขียนในสิ่งที่เป็นอยู่ นั่นคือการไม่มีอะไรจะเขียนนั่นอย่างไรหละ

การซื่อสัตย์ต่อสถานภาพปัจจุบันนั้นอาจจะไม่ได้ก่อให้เกิดผลดีต่อตัวเราเองอย่างเห็นได้ชัดเท่าไหร่ แต่น่าจะเป็นผลดีต่อบุคคลรุ่นต่อๆไป เพราะอย่างน้อยสิ่งที่พวกเขาได้อ่านในวันข้างหน้านั้นมันมาจากความพยายามชัดเจนที่สุดของบุคคลคนหนึ่งต่อชีวิตหนึ่งที่เขามี

จริงอยู่ว่าเราหาความแน่นอนของสรรพสิ่งรอบกายเราได้ยากเหลือเกิน แต่ก็คงไม่แย่จนเกินไปหากเราจะพยายามแน่นอนเท่าที่จะทำได้ แม้ภาพรวมมันจะออกมาเลือนลาง แต่บางทีขณะเวลาปัจจุบันอาจจะยังบอกอะไรไม่ได้เองต่างหาก วันพรุ่งนี้อาจจะพอมองเห็น

นี่คือสถานภาพปัจจุบันของฉัน

เลือนลาง แต่ก็หนักแน่น

ฉันรู้ตัวว่ากำลังทำอะไรอยู่ แต่แค่ผลของมันอาจไม่มีอยู่ในวันนี้หรือวันพรุ่งนี้ แต่จะมีสักวันที่มันจะชัดเจน

ฉันขอเวลา