ปกติฉันเป็นคนเปิดตู้จดหมายเมื่อกลับมาถึงบ้าน แต่วันนี้แปลกอยู่ๆก็เปิดตู้จดหมายก่อนออกไป สิ่งแรกที่ตามองเห็นคือเจ้าหัวใจห้าดวงบนกระดาษใบนี้ แม้ไม่รู้ว่าเป็นใครด้วยซ้ำที่ส่งมาก็ทำให้ยิ้มได้ หยิบโปสการ์ดขึ้นมาดูรูปแล้วก็ไม่แปลกใจเลยที่จะเป็นแก นังบุ๋ม ที่เป็นคนที่ส่งมา
ฉันชอบการได้โปสการ์ด การมาของมันอย่างไม่เคยบอกกล่าวล่วงหน้าสามารถเติมเต็มวันๆหนึ่งได้
การได้รับโปสการ์ดเหมือนเป็นการได้รับการยืนยันจากคนส่งว่ายังไม่ได้ลบเลือนความมีตัวตนของผู้รับไปจากสารบบของมิตรภาพ
ข้อความสั้นๆบนหนึ่งหน้ากระดาษแม้อาจจะไม่ยาวพอที่จะเล่าชีวิตความเป็นไปของคนๆนั้นได้ครบถ้วน แต่ก็มากพอจะวาดยิ้มลงบนใบหน้าของผู้รับได้
เราไม่เคยบอกความรู้สึกเรากับแกตรงๆใช่มั้ย วันนี้จะบอกไป
หลังจากที่แกบอกเราว่า มีคนบอกแกว่าแกจะตาย สิ่งแรกที่เราคิดคือ เรายังไม่เคยบอกแกเลยว่าแกมีคุณค่าเพียงใด
ไอ้บุ๋ม ในฐานะเพื่อนที่รู้จักกันมา 12 ปี แกดีที่สุดสำหรับการเป็นทุกๆอย่าง ทั้งในเรื่องส่วนตัว ครอบครัวของแกเอง และในฐานะเพื่อนของคนอื่นอีกหลายคน เชื่อคำของเราเถอะว่าแกไม่เคยมีคำว่าบกพร่อง
ที่เราแกล้งตอบแกไปว่า
"แกจะตายหลังเรา หรือก่อนเราหละ"
เราแค่อยากจะบอกว่า พรุ่งนี้มันอาจจะเป็นวันของเราเมื่อไหร่ก็ได้
แต่ไม่ว่าอะไรจะเกิด ก่อนที่มันจะสายเกินไป โปรดรับเอาคำพูดเราไปทุกคำว่า
"แกดีที่หนึ่ง"
ขอบคุณสำหรับทุกๆอย่างที่ผ่านมา ไม่มีแก เราไม่มีวันนี้ แกเป็นส่วนหนึ่งของความสำเร็จและการก้าวผ่านอุปสรรคของเรามาตั้งแต่เรื่อง อ.สกนธ์รัตน์ ตอนเราเข้ากรุงเทพใหม่ๆ ชีวิตกับเพื่อนที่คณะ ความเคว้งคว้างหลังเรียนจบ มาจนถึงวันนี้วันที่เรามีความฝัน แกซ่อนอยู่ในทุกๆบททุกๆตอนของชีวิตเรา ในฐานะคนสำคัญ ไม่ใช่แค่ตัวละครประกอบฉาก
เราคงไม่สามารถพูดได้ว่าสำหรับคนอื่นๆแกอาจจะเป็นเพียงอะไรก็ไม่รู้ เพราะแกไม่ใช่ สำหรับคนอื่นๆแกก็เป็นคนสำคัญของเค้าเช่นกัน เพราะอย่างที่บอกไปแล้ว
ว่า
แกไม่มีคำว่าบกพร่อง
รักแกเสมอไอ้อ้วน ฮ่าๆๆๆ
กำลังซึ้งอยู่เลย เจอคำสุดท้าย น้ำตาไม่ไหลเอาดื้อๆ
ReplyDeleteรักแก
ปล.สำหรับเค้าการส่งจดหมายมีค่ามากกว่าแค่บอกกล่าวข่าวคราว อยากบอกแค่นี้หละ ฮ่าๆ
อะไรก็ตามที่ทำด้วยมือ เลือกมาด้วยใจ มันมีคุณค่ามากกว่าสิ่งที่ตามองเห็นอยู่แล้วหละ ไม่ต้องห่วง
ReplyDeleteป.ล. ก็ดิฉันซึ้งไม่เป็นหนะค่ะ