เครียด

ตอนเรียนนิติฯ การออกไปอ่านหนังสือข้างนอกถึงเช้า นั่ง taxi กลับสามย่านแวะกินโจ๊กแล้วเดินกลับหอในฯดูจะเป็นเรื่องปกติธรรมดา ก็ทำมาได้จนเรียนจบ

เมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมาได้ลองกลับไปใช้ชีวิตขะมักเขม้นเหมือนช่วงก่อนสอบตอนเรียนนิติฯอีกครั้ง

ได้ค้นพบความเหมือนและความต่าง;

เหมือนกันที่ สถานที่อ่านหนังสือติดบริการสารธารณะทั้งคู่ คือ BTS และ Subway ตามลำดับเวลา

เหมือนกันที่ ระยะเวลาที่ใช้คือนั่งยันรุ่ง

ต่างกันที่ อากาศที่หนาวกว่า(เกือบติดลบ)

ต่างกันที่ แม้โรงเรียนจะติด subway แต่บริเวณนี้ก็ถูกจัดลำดับว่าเป็นเขตอันตรายที่สุดในนิวยอร์ก อันตรายยิ่งกว่า the Bronx หรือ Harlem เพราะเป็นเขตที่อยู่คนดำเหมือนกัน แต่เป็นคนดำที่ได้รับการช่วยเหลือทางการเงินจากรัฐบาล ไม่มีบ้าน ไม่มีรายได้ ข่าวปล้นฆ่าเพื่อเงินเพียง $20 หรือเพื่อนของเพื่อนฉันเองโดนจี้อยู่ตรงหัวมุมสถานีตำรวจแท้ๆ ควักกระเป๋าออกมาให้ดูมีแค่ $3 ก็ยังโดนเอาไปหมดตัว

ต่างกันอีกที่ ที่นี่ไม่มีโจ๊ก

ทั้งนี้ทั้งนั้นสิ่งที่เหมือนจะเป็นเรื่องใหญ่ใจความที่ค้นพบก็คือความเหนื่อยในวันต่อไป

ฉันอยู่ที่ตึก Architecture จนถึงเช้า รอรถช่วงเวลา 6.oo น. เพราะเป็นเวลาที่รถสายกลางวันเริ่มวิ่ง คาดการณ์เอาเองว่าน่าจะมีความปลอดภัยสูงขึ้น ถึงบ้านกว่าจะได้เข้านอนตอน 8.00 น. มีเรียนบ่ายสามเลยตั้งปลุกไว้ 13.00 น. ตื่นมาแทบลุกไม่ไหว ไปเรียนแทบไม่รู้เรื่อง ติดมาจนถึงวันนี้ที่ไมเกรนกินหัวและก็มีไข้ทุกวัน

ฉันเลยนั่งคิด

มันถึงเวลาที่จะเลิกฝืนสังขารแล้วหรือเพราะฉันขี้เกียจลงกันแน่

แล้วใครจะรู้?