จากป้าในซับเวย์ถึงหญิงถึกเพิ่งพักรบกับข่าวในประเทศ

วันนี้ฉันถูกมินนี่ลากออกจากที่นอนตอนบ่ายโมง(หลังจากเข้านอนตอน 8 โมงเช้า)

เพื่อให้ไปทำโมเดล(ธุระฉันเอง)ที่คณะของมินนี่

ทีแรกนัดกันไว้วันอาทิตย์แต่มินไม่ว่างแล้ว

แต่ยังมีน้ำใจอยากให้งานฉันเสร็จลุล่วงก่อนเปิดเรียนในวันจันทร์

จึงจะปลีกเวลามาทำให้ฉันวันนี้ตอนบ่ายแทน

คืนก่อนหน้าฉันก็ให้คำมั่นไว้อย่างดีตอนตีสามว่าตื่นแน่นอน

มินไปนอนพร้อมกับความไม่มั่นใจในตัวเพื่อนเท่าไหร่

ประมาณเที่ยงเมสเสจมาปลุกฉัน

ฉันงัวเงียตอบกลับไปว่าไปไม่ทันแน่ๆเลย ไว้วันหลังแล้วกัน(ง่ายๆอย่างนี้ แล้วไปนอนต่อ)

มินคงรู้สันดานเพื่อนดีเลยไม่รอส่งเมสเสจคุยกันแล้วแต่โทรมาเลย

ฉันงัวเงียรับ

"โหล....."

"ยังไม่ตื่นใช่มั้ยเนี่ยยยยย"

"อื้ออออ...."

"ตื่นมาวันนี้เลย เรามีเวลาตั้งหลายชั่วโมงก่อนไปปาร์ตี้ตอนเย็น ยังไงก็ทัน"

"ฮือ.....ไม่ทันนนนนนน...ยังไงก็ไม่ทันนนนน......ยังไม่ตื่นเลย ไหนจะอาบน้ำ ไหนจะเดินทางอีก"

"ถ้าตื่นตอนนี้ก็ทันนะจ๊ะ ตื่นๆๆๆๆ"

"แงงงงงงงงงง ตื่นก็ได้ ฮือ.........."

"ตื่นนะ อย่านอนต่อนะ"

"อือๆๆๆๆๆ ไม่สระผมก็ได้ เชอะ"

แล้วฉันก็งัวเงียตื่นขึ้นมาจนได้

วันนี้เป็นวันเสาร์ วันปกติที่ตารางรถไฟใต้ดินมักจะเปลี่ยนแปลง

ยากบ้าง ง่ายบ้าง ซับซ้อนบ้าง ต้องคอยติดตามเอา

วันนี้ตารางรถวิ่งเปลี่ยนแปลงค่อนไปทางยาก

คือไม่มีรถวิ่งเข้าเมืองตั้งแต่สถานีหนึ่งไปยังสถานีหนึ่ง

แต่ก็มีบางสถานี

รถบางสายไม่วิ่งจากที่หนึ่งไปที่หนึ่ง แต่ก็วิ่งบางสถานี

บางสายเคยวิ่งอย่างหนึ่ง วันนี้วิ่งอีกอย่างหนึ่ง

โอย...ปวดหัว

แต่ตารางมันเปลี่ยนอย่างนี้เป็นอาทิตย์ที่สองแล้วฉันเลยเริ่มคุ้น

ในซับเวย์ฉันได้นั่งข้างผู้หญิงอายุประมาณสี่สิบห้าสิบปีเชื้อสายจีนคนหนึ่ง

นานๆทีฉันจะได้คุยกับคนแปลกหน้า

เค้าหันมาถามฉันว่า

"เค้าจะไป Elmhurst ไปยังไง ทำไมรถวิ่งอย่างนี้"

แล้วก็มีพนักงานประกาศรัวๆเร็วๆตามระเบียบ ซึ่งปกติมันจะฟังไม่รู้เรื่อง

และวันนี้มันก็ฟังไม่รู้เรื่อง แต่ฉันรู้ว่ารถไฟมันเปลี่ยนวิ่งยังไงก็เลยพอจับใจความได้

เลยถามป้าจีนคนนั้นว่าได้ยินแล้วใช่มั้ย

เค้าบอกว่าฟังไม่รู้เรื่อง

ก็เลยอธิบายให้เค้าฟังว่าไปเปลี่ยนรถยังไงที่สถานีไหน

เค้าขอบคุณฉันมากพร้อมกับบทสนทนาได้เริ่มขึ้น

"นี่ตอนป้าอายุเท่าหนู ป้าไม่เคยคิดเลยนะว่าป้าจะแก่ได้ขนาดนี้"

(ตรูขำในใจ)

"ถ้าป้าย้อนเวลาได้ ป้าจะตั้งใจใช้ชีวิตให้คุ้มกว่านี้ วัยนี้มีพลังนะหนู ทำอะไรก็ตั้งใจทำ"

"ค่ะ ก็คิดงั้นเหมือนกันค่ะ"

"เนี่ยป้าเป็นครูนะ เห็นเด็กๆสมัยนี้ใช้ชีวิตไปวันๆอย่างประมาทแล้วรู้สึกเสียใจกับพวกเค้า บางคนมีสมองนะ แต่ไม่เอามาใช้ ปล่อยเวลาไปวันๆ"

"ค่ะ"

"หนูสังเกตมั้ยทำไมคนนี้ถึงมีเงินเป็นหมื่นๆล้าน แต่ทำไมคนอีกคนถึงมีเงินแค่หมื่นเดียว"

(หมื่นเดียวก็เยอะแล้วนะคะป้า)

"ก็พอจะเข้าใจค่ะ"

"ก็เพราะว่าคนที่จะหาเงินได้เยอะๆเค้าต้องขยัน ไม่ใช้ขี้เกียจ ต้องใฝ่รู้"

"แต่หนูว่าหนูไม่ได้อยากมีเงินเยอะขนาดนั้นนะคะ เท่าที่เป็นอยู่ก็พอแล้ว"

"ไม่ได้ๆ อย่าคิดอย่างนี้ ต้องขยันแล้วหาเงินเยอะๆ"

(ได้แต่ยิ้ม)

"นี่เห็นของป้ามั้ย ป้าไปซื้อของสดมาทำกับข้าวให้แม่ป้ากิน แม่อายุ 85 แล้ว ป้าทำกับข้าวให้แม่กิน แม่ก็เอาไปให้ลูกชาย ลูกชายมันก็ไม่กินหรอก มันก็เอาไปให้แม่สะใภ้มันกินอีกทีนึง อะไรๆก็ลูกชาย..."

"มันก็เป็นธรรมดาของธรรมเนียมจีนนะป้า..."

"ไม่ใช่หรอก ไอริชก็มี ยิวก็มี ป้ารู้"

"อะค่ะป้า"

แล้วก็ถึงจุดหมายปลายทางที่ป้าต้องลง พร้อมคำขอบคุณจากป้าอีกครั้งที่มอบให้ฉันก่อนจากลา

ขอบคุณมินนี่ที่ปลุกฉัน ถ้าฉันไม่ตื่นยังนอนอยู่กับเตียงก็คงไม่ได้คุยกับป้าคนนี้ แล้วก็คงจะไม่ได้ตอกย้ำความเป็นธรรมดาของโลกใบนี้อีกครั้ง