ความตลกของการอยู่นิวยอร์ก

ผู้คนมักถามฉันว่า

"อยู่นิวยอร์กสนุกมั้ย"

ด้วยอารมณ์ซื่อก็ตอบไปเหมือนกันทุกครั้งว่า

"สนุกดี ชอบ"

แต่ประโยคต่อมาของผู้ถามมักทำให้ฉันอมยิ้มและคิดว่าเราเลิกคุยกันดีกว่า

ยกตัวอย่างเช่น

"แน่นอนสิ สนุกเพราะโสดหนิ"

"ไม่คิดจะกลับบ้านแล้ว?"

"เปลี่ยนศาสนาไปรึยัง?"

"ตังค์หนานิ"

"งี้ก็ได้ใช้ไอโฟนด้วยสิ"

. . .

ณ อายุปัจจุบัน 25 ย่างสู่ 26 ปี ฉันวิเคราะห์ประโยคเหล่านั้นออกมาเป็นเหตุผลไม่ได้ว่ามันมีความสำคัญอย่างไรจึงทำให้ฉันอยากเลิกที่จะคุยต่อ

สมมติฐาน

"นิวยอร์กเป็นสัญลักษณ์ของความเจริญทางวัตถุในสายตาคนไทยหรือเปล่า?"

หรือ

"คนมีโอกาสมาต่างประเทศทุกคนมักจะถูกสังคมตัดสินไปแล้วว่าควรจะมีวิถีชีวิตเช่นไร"

หรือ

"หรือฉันควรจะตอบไปว่าไม่มีความสุขเลย"

แต่ก็ยังแอบสงสัยว่า ประโยคสนทนาถัดไปจะเป็นเช่นไร

"ทำไมหละ? เหงา คิดถึงแฟนเหรอ?"

คงไม่

ขนาดฉันตอบไปว่า

"อยู่นี่ฉันไม่ใช้ไอโฟนหรอก ฉันใช้มือถือเครื่องละ 1,500 บาท"

เค้ายังต่อประโยคมาเหมือนฉันบ้าหรือเปล่า

"ทำไมไม่ใช้? หรือมีมือถือไว้แค่โทรหาแฟนก็พอ?"

ไม่ใช้ไอโฟน ไหงต้องกลายเป็นคนติดแฟนไปซะอย่างงั้น

ไม่ไปซ้ายก็ต้องไปขวาอีกแล้ว ฉันขอไปตรงได้มั้ยคะคุณมุมมองชีวิต