ฟังดาว

ตะวันเผยออกมาเล่นกับขอบฟ้า

นภาทักปรีดากับวันใหม่

แสงอาทิตย์พาความอุ่นกายและใจ

บอกกับฉันว่าออกจากบ้านสิคนดี

ได้เวลามาลับซึ่งกลางวัน

แสงทองสะท้อนตาคราสุดท้าย

คืบคลานมาซึ่งดาราทิวาพราย

เขาว่ากันบนนั้นมีดวงดาว

เงยหน้าขึ้นสู่เบื้องบนเดียวกัน

ใยตอนนั้นกระโดดเล่นประทับใจไม่รู้หาย

ยามตอนนี้มิรู้สึกตื่นตาใจ

คงมิใช่เพราะเวลาพาเคยชิน

อยู่ที่นี่เมืองแห่งความไม่หลับไหล

มองออกไปก็พบเจอกับแสงไฟ

เหมือนบอกดาวไม่เป็นไร

พวกเราไม่ต้องการเธอ

ความเป็นจริงดวงดาวหาใจร้าย

ทิ้งฉันไปเพราะความเจริญเข้าแทนที่

เธอยังอยู่บนนั้นอย่างแสนดี

มองลงมาตรงนี้อยู่ทุกคืน

เป็นฉันเองมองขึ้นไปแล้วไม่เห็น

อาจเป็นเพราะใจฉันเองที่ดำเปื้อน

ผ่านเวลามาเนิ่นนานประสบการณ์สอนเตือน

เลยคิดเอาเดาเองว่าต้องเติบโต

แต่ลืมคิดว่าควรโตไปทางไหน

เห็นเค้าพุ่งทะยานไปก็ตามเรื่อง

คิดเอาเองว่าโตแล้วต้องเข็มแข็งและรุ่งเรือง

ได้ทิ้งไว้ซึ่งความเห็นใจคนที่เคยมี

สุดท้ายตะวันก็จะกลับมา

ดวงทิวาได้เวลาลับลาหาย

หากฉันตั้งใจฟังคงได้สดับทาย

ว่าดวงดาวบอกฉันว่าแล้วพบกัน